விழுங்கித் தொலைத்த மானுடம்!

15

“எங்கோ எதற்கோ

விழுங்கித் தொலைத்த மானுடம்..

இரந்து இரந்து

கொடுக்கத் திராணியின்றி

வாங்கத் துணிந்த மானுடம்..

 

களவு செய்து

கபடமாடி

கற்பு பறித்து; தொலைத்து;

கயவரோடு கூடி

காலம் போக்கும் மானுடம்..

எடுத்து வீசத் துணியாத

விட்டு ஒழிக்க இயலாத

உடலை –

பிடுங்கியும் புலம்பும்

பிரிந்தும் பிறரை நோவும்

சுயநல மானுடம்..

 

பகுத்துப் பாராத கேள்புத்தி –

அறுத்தெறிய முடியா ஆசைகள்

பிரித்துத் தர இயலாத மனசு

எடுத்துக் கொடுக்க வக்கின்றியும்

தனக்கு மட்டுமே ஓலமிடும் மானுடம்..

ஆறடி மிஞ்சாத மண் தின்று

காலடி பதியாத வாழ்க்கைக்கு

நோயிற்கும் பேயிற்கும் பயந்து

யாருக்கும் பயனின்றி – போகும் மானுடமே..

 

காலம் மென்று மென்று விழுங்கி

விதைத்த விதைப்பில் –

வாழ்ந்த அடையாளமின்றி மாளும்

மானுடமே.. மானுடமே..

 

எல்லாம் ஒழிந்து

எல்லாம் அற்று

எஞ்சியிருக்கும் மனிதம் காக்கவேணும்

சுயநலம் குறைத்து வாழ்”

என்று சொல்ல –

எனக்கென்ன உரிமையுண்டோ

உன்னிடத்தில் மானுடமே!